Letters en woorden

Letters en woorden


dyslexie behandelingVia Facebook kwam er een prachtige tekening voorbij van een jong meisje dat een kasteel had getekend met daarbij haar eigen tekst, de spelling klopte niet helemaal maar je kon uit de reeks letters precies opmaken wat ze had willen schrijven. ‘Even pronken’, schreef de moeder bij de afbeelding. Een andere moeder schreef een mooie blog over het zelfstandige leervermogen van kinderen: “Dat is de liefde van een ouder… stil zijn… kijken… niet ingrijpen… zich laten voltrekken… niet aan een grassprietje trekken omdat je wilt dat het sneller groeit… Nergens aankomen… fluisteren… genieten en vertrouwen…” lees hier de hele blog.

Ik geloof ook in het intrinsieke en natuurlijke leervermogen van kinderen maar toch is het soms zo moeilijk om niet te trekken, stil te zijn, niet in te grijpen, te genieten en te vertrouwen.

Noortje wil graag leren lezen, al sinds haar kleutertijd is ze bezig met letters en boekjes. Zonder dwang stimuleer ik haar om daar verder mee te gaan, elke dag besteden we even (bewust) tijd aan letters, lezen en schrijven en daarnaast lees ik veel voor. Dat doen we nu al heel lang….

Binnenkort wordt Noortje 8. Haar intrinsieke motivatie om te lezen is de de afgelopen jaren wel iets afgenomen maar gelukkig niet verdwenen. Het oefenen met letters en klanken doen we bijna dagelijks, zonder dwang. Elke dag probeer ik er weer iets leuks van te maken, elke dag probeer ik af te wisselen. Al is het maar een kwartiertje dat we bewust bezig zijn met taal, iedere stimulans helpt haar hopelijk weer net een stapje verder.

Helaas zijn de stapjes heel erg klein. Nog steeds haalt ze letters door elkaar, lezen kan ze eigenlijk nog niet al lukt het met een beetje hulp van mij best aardig, in elk geval geeft het haar de voldoening om verder te gaan. Ik heb inmiddels een enorme schat aan creatieve hulpmiddelen om ervoor te zorgen dat we elke dag weer iets anders hebben om mee te oefenen.

Afgelopen week was Noortje vreselijk verdrietig. Ze had een verhaal willen schrijven en had erg haar best gedaan de juiste letters te vinden en die op te schrijven. Ze kwam op een ongelukkig moment bij mij om mij het verhaal te laten lezen. En ik… ik had stil moeten zijn.., er niet aan moeten komen.., moeten fluisteren.., niet moeten ingrijpen…, maar dat deed ik niet.

Het spijt me zo dat ik mijn mond niet kon houden en haar liet voelen dat ik niets met haar verhaal kon, dat er niets van te maken was, dat de letters niet klopten…..

Op het moment dat Noortje verdrietig werd wist ik weer waarom we thuisonderwijs geven. Dit zou ze op school misschien wel dagelijks voelen. Juffen en meesters en kinderen uit de klas kunnen soms genadeloos zijn, even was ik zo’n juf. Gelukkig kon ik Noortje op schoot nemen, haar troosten en zeggen dat het me speet dat ze nu zo verdrietig was. Ik kon haar weer moed inpraten en haar vertrouwen geven dat het goed zou komen, haar de liefde geven die ze zo nodig heeft.

Dit is waarom Noortje thuis, op haar tempo mag leren lezen en schrijven. Ik ben zelf van mening dat ondanks het natuurlijke leervermogen en de intrinsieke motivatie kinderen goede begeleiding en hulp nodig hebben, zeker daar waar de (taal) aanleg wat minder is. Ik wil dat onze kinderen goed leren lezen en schrijven en daarvoor moeten we in beweging blijven. Elke dag even oefenen, stapjes blijven nemen en zorgen dat het leuk blijft.  We komen we er wel, we hebben de tijd…

 

 

 

+ There are no comments

Add yours